اخلاق در اسلام

اخلاق در اسلام

بسم الله الرحمن الرحیم

خدای  عزوجل قرآن، پيامبران و جانشينان آنان از جمله امامان اهل بيت عليهم السلام را فرستاد تا دليلی آشکار باشد و حجت بر مردم تمام شود و آنان حق را از باطل باز ستانند. همچنين خدای متعال دو نيروی عقل و نفس لوّامه (وجدان) را در انسان ها به وديعت نهاد؛ از اين رو هر کس دليل آشکار را ديد، از دو نيروی عقل و وجدان پيروی خواهد کرد و پيرو باطل به يقين دليل آشکار نيافته و حجت را تمام نديده است.

کسی که کار خوبی انجام می دهد برای خود می کند و کسی هم که کار بَد می کند برای خود کرده است.

گرچه خوبی و بدی هر کسی به ديگری هم می رسد، اما بيشترين بهره و ضرر خوبی و بدی را خود شخص می برد.

هر چند انسان به انجام تکالیف واجب و ترک محرمات مکلف است اما این بدان معنا نیست که اگر خود به آن پایبند نباشد، به دیگران هم نباید امر و نهی کند. خیر، این گونه نیست و علمای اسلام درباره اخلاق در اسلام نیز بر این مسأله اجماع دارند

اگر کسی خوش اخلاق و صبور و دارای صفات عاليه باشد، در درجه اول خود شخص است که از آن استفاده و بهره می برد و کسی که از اين صفات بی بهره و محروم است، سختی ها و عواقب آن را پيش از همه به خود شخص می رسد.

انسان های خوب هم دنيای خوبی دارند و هم آخرت خوبی و برعکس آن انسان های بَد در دنيا و آخرت گرفتار هستند.

دو عمل است که اگر انسان به اين دو بپردازد بسياری از مشکلات آينده او را کاسته و گرفتاری هايش را از بين می برد که اين دو عمل يکی داشتن حسن خلق است و ديگری خدمت رساندن به بندگان خدا.

انسان در هر حدی که می تواند بايد سعی کند تا گره از کار ديگران بگشايد و مشکلات آن ها را برطرف کند.

بر انسان است که هدف عملش را فقط خدای عزوجل قرار دهد و کسی که عمل خود را مخلصانه قرار داد، مورد توجه اهل بیت علیهم السلام قرار می گیرد و این باعث افزایش در توفیقات است.

.

تا زمانی که فردی یا جماعتی برای مقوله امر به معروف و نهی از منکر دست به کار نشوند، همه مکلف هستند و باید به عنوان امری واجب به این دو فریضه بپردازند.

عقاید زیر بنای اسلام است و بدترین منکر فساد عقیده در توحید، عدل، نبوت، امامت و معاد است، زیرا فساد در اصول دین فساد در زیرساخت اعتقاد بوده که مرتبه اول را دارد و مراتب بعدی آن احکام، اخلاق، مستحبات و مکروهات است.

و همینطور اخلاق در اسلام نیز یکی از مهم ترین مباحث زیر ساخت اسلام است.

اگر انسان از توان گویایی خود در راه امر به معروف و نهی از منکر استفاده کند پاداش و درجه خواهد داشت ولی اگر چنین نکند آن را دو چندان در باطل به کار خواهد برد و نه تنها پاداش نخواهد داشت که مستحق کیفر و عذاب خواهد بود.

اگر انسان از قدرت توانمندی، زبان، دست و دارایی خود در راه خیر و حق هزینه نکند و از این کار دریغ ورزد، زمانی خواهد رسید که دو برابر آن را در راه شر و باطل خرج کند و البته پاداش نداشته و مستحق کیفر نیز خواهد بود.

انسان باید به نیکی بداند که این دنیا سرای کامجویی، استراحت و آسایش نیست، بلکه جایگاه خستگی و سختی فراوان و فوق العاده است.

حضرت آیت الله العظمی سید صادق حسینی شیرازی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *